Emniyet Şeridinde Duraklamak Yasak Mı?
Bir sabah, Kayseri’nin yollarında bir şeylerin değiştiğini hissederek, arabamı yola koyuldum. 25 yaşımdayım; heyecanlarım, hayal kırıklıklarım ve umutlarım her zaman önümde bir yol gibi uzanıyor. Ama o gün… O gün gerçekten bir şeyler değişti. Hem de hiç beklemediğim bir şekilde. Yolda ilerlerken düşündüm; emniyet şeridinde duraklamak yasak mı? Bunu hiç düşünmemiştim, ta ki o sabah o küçük, “tesadüf” gibi gelen olay olana kadar.
Bir sabah, bir yolculuk
Sabahın ilk ışıkları kaybolmuş, gökyüzü hala gri ve bunaltıcıydı. Yolda ilerlerken, yavaşça ilerleyen araçların arasında bir türlü hızlanamıyordum. Kayseri’nin o kalabalık, sürekli aceleyle dolu sokaklarında bir türlü yönümü bulamıyordum. Birçok insanın, sabahın bu saatlerinde işine yetişme telaşı vardı. Kafamda birbirini takip eden düşünceler var; acaba yeni proje dosyaları yetişiyor mu? Bir yandan da arkamda tıkır tıkır çalan telefonun sesini duyuyorum, ama sesini kısıyorum. Bugün her şeyin farklı olacağını hissediyorum. O an, yolda gördüğüm o acil durum aracı dışında her şey gereksiz gibi geliyor.
Ve işte o an, trafikte bir şeylerin ters gittiğini fark ettim. Birçok araç, yolu kapatacak şekilde bir araya gelmişti. Duraklama şeridi, sanki bana cesaret veriyordu; “Gel, burada dur. Sakin ol. Biraz nefes al.” O anda bir karar aldım. Telefonu alıp, bir an olsun yola dikkatimi vermemek, rahatlamak istedim.
Duygularımın Yolu
Aracımı emniyet şeridine çekmek, bana bir an için bir rahatlama hissi verdi. O an hissettiğim duyguları kelimelere dökmek gerçekten zor. Bir taraftan huzur, diğer taraftan kaygı vardı. Kalbimdeki telaş, belki biraz panik, ama aynı zamanda bir tür özgürlük duygusu vardı. Her şeyden önce, kendimi bir şekilde korumaya, bir parça olsun durmaya ve soluk almaya ihtiyaç duyuyordum. Sadece bir an için dünya yavaşlasın, diye düşündüm.
Bir süre sonra, bir polis aracı önümde beliriverdi. O an bir şeyler oldu. O an hissettiğim hayal kırıklığı, umut ve korku karışımı bir duygu; sanki tüm o huzuru çalan bir yankı gibi yayıldı. Sadece birkaç saniye sonra, polis memuru arabama yaklaştı ve benimle göz göze geldi.
“Emniyet şeridinde duraklamak yasaktır. Bir aksaklık yaratıyor,” dedi, soğuk bir şekilde.
İçimden bir şeyler kırıldığını hissettim. Ne kadar da huzurluydu, o birkaç saniye. Ama bunun bir suç olduğunu anlamak, bana derin bir hayal kırıklığı yaşattı. Bir yanda polis, bir yanda kendimi anlatamadığım bir dünya… Ne kadar isterdim o anı kalbimde taşımak, ama kuralları düşünmem gerektiği, sorumlulukları unutmamam gerektiği aklıma geldi. O kadar büyük bir hayal kırıklığı ki… Sadece bir an için durmaya hakkım yok muydu? Bu kadar küçük bir anı içimde biriktirmenin suç sayılması ne kadar adaletsizdi?
“Yasak” Kelimesinin Ağır Yükü
Bir müddet sonra polis memuru, bana hızla ceza kesmek yerine, sadece nazikçe “Bu seferlik, geçiştiriyorum,” dedi. Ve ben, o kadar yıkık hissettim ki, birkaç saniye boyunca bir şey diyemedim. Sadece, “Teşekkür ederim” diyebildim. O an, emniyet şeridinde duraklamanın sadece bir yasak değil, aynı zamanda bir “suç” gibi görülmesi çok garipti.
Arabama tekrar bindim, ama yolda ilerlemek çok zorladı beni. Sadece “Neden?” sorusu dönüp durdu kafamda. Bazen, bazen sadece bir an durmak mı gereklidir? Huzuru sadece o saniyelerde bulmak istemek, suç olur mu? Araba ile yol almak ne kadar gereklidir ki bazen? Bazen sadece durup ne olup bittiğini anlamak istesem, bu kadar zor olur mu?
Yasaklar ve Gerçekler
Emniyet şeridinde duraklamak yasak mı sorusunun cevabını bulmuş oldum o gün. Yasak. Kesinlikle. Ama ben, o anlarda sadece bir insan gibi hissetmek istiyordum. Yolda kendimi bir kayıp gibi hissediyordum ve sadece bir anlık duraklama, bana hayatımı tekrar hatırlatacak kadar önemliydi. Ama sistemin, hayatın, her şeyin ne kadar belirli kurallara bağlı olduğunu gördüm. İstemediğim bir yerde, hiç beklemediğim bir duygusal boşlukta buldum kendimi.
Bu olay, beni biraz daha içsel bir yolculuğa itti. Hayatın bu kadar kurallarla şekillendirildiğini, bazen de kendini bir kenara itip sadece “durmayı” hak ettiğini fark ettim. İnsanın bazen sadece bir adım geri atması, derin bir nefes alması gerekebilir. Ama o an bana gösterdiği gibi, hayat her zaman beklediğimiz gibi gitmeyebiliyor.
Sonuçta
Emniyet şeridinde duraklamak yasak mı sorusuna verdiklerim, düşündüğümden çok daha fazlasıydı. Yasak ama bazen ne olursa olsun insan sadece bir anlık durmayı isteyebiliyor. O anın huzuru ve sakinliği içinde kaybolmak, kendini bulmak çok değerli. Bu küçük olay, hayatın büyük kuralları içinde bile bazen ruhun bir an için özgürlüğe çıkmasını istiyor. Ama kuralları hatırlamak, sorumlulukları almak da bir gereklilik.
Sadece bir anlık boşluk, bir karar anıydı; ama hissettiklerim o kadar derindi ki, insanın bazen bir adım geri atıp bir duraklama anı yaratmaya ihtiyacı olduğu gerçeğini daha iyi anladım.